கெனிச்சி பயந்து நடுங்குகிறான். "ஐயோ! ஆசிரியர் இன்று என்னை விடமாட்டார் போலிருக்கிறதே, ஹட்டோரி எங்கே?" என்று தனக்குள் புலம்புகிறான்.
கணக்குகளைப் பார்த்த ஆசிரியர் அதிர்ச்சியடைகிறார். "அபாரமான வேகம்! ஒரு பிழை கூட இல்லையே! கெனிச்சி, இன்று நீ என்னை வியக்க வைத்துவிட்டாய்!" என்று பாராட்டி அவனை வீட்டிற்குச் செல்ல அனுமதிக்கிறார்.
திடீரென்று ஜன்னல் வழியாக ஒரு நிழல் பாய்கிறது. அது வேறு யாருமல்ல, நம்ம
கெனிச்சியும் ஹட்டோரியும் மகிழ்ச்சியாக வீட்டிற்கு நடக்கிறார்கள்.
"ரொம்ப நன்றி ஹட்டோரி! நீ மட்டும் இல்லையென்றால் நான் இன்று இரவு வரை பள்ளியிலேயே இருந்திருப்பேன்."
ஹட்டோரி தனது நிஞ்ஜா வேகத்தைப் பயன்படுத்தி, சில நிமிடங்களிலேயே அந்த 100 கணக்குகளையும் மிகத் துல்லியமாகச் செய்து முடிக்கிறான். கெனிச்சி ஆச்சரியத்தில் வாயடைத்துப் போகிறான்.
ஆசிரியர் கெனிச்சியை அழைத்து, "இந்த 100 கடினமான கணக்குகளை இன்று மாலைக்குள் முடித்துவிட்டுத்தான் நீ வீட்டுக்குச் செல்ல வேண்டும்" என்று கட்டளையிடுகிறார். கெனிச்சி அழுதுகொண்டே அமர்ந்திருக்கிறான்.
"நண்பா, காப்பாற்றுவது என் கடமை. ஆனால், அடுத்த முறை நீயே உழைத்து வீட்டுப்பாடம் செய்ய வேண்டும், சரியா?"